Δεν τόλμησα ποτέ να πω πως πόνεσα, μόνο που δεν με ένιωσες,
δεν αφουγκράστηκες τα λόγια μου, δεν στάθηκες λίγο στη σιωπή τους.

Ήταν βραδιές που ξάπλωνα σ’ εκείνο το ντιβάνι στην αυλή,
περίμενα να ακούσω βήματα, κάποιο σινιάλο, ένα τρίξιμο κλαδιού.
Περνούσε η ώρα κι αποκοιμιόμουν,
ονειρευόμουν πως έρχεσαι.
Ονειρευόμουν πως δεν είχες φύγει μακριά…

Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι κάθε πρωί είναι η δύση·
τα παιδικά μου καλοκαίρια, μια αυλή,
κι εγώ να φτιάχνω κόσμους
τότε που όλα ήξεραν ακόμη να είναι καινούρια.

Πέρασε καιρός από τότε που ξεκίνησα για τούτο το ταξίδι·
άλλαξα θάλασσες, νησιά, γοργόνες και γνώριμες φουρτούνες.
Άλλαξα μέχρι κι αστέρια, μπας και χαθώ απ’ τους Κύκλωπες,
μήπως δεν ερωτευτώ ξανά την Κίρκη.

Δεν έγινε με θόρυβο,
ούτε με κραυγές,
μόνο με μικρές σιωπές
που μάζευαν το όνομά μου από τους δρόμους.

Δεν ήθελε στ’ αλήθεια να γυρίσει. Όχι γιατί ξέχασε την πέτρα του σπιτιού,ούτε τη μυρωδιά της ελιάςπου περίμενε χρόνια ακίνητησαν γριά υπόσχεση στον άνεμο. Μα γιατί έμαθε να ζειανάμεσα σε κύματα και τέρατα,σε νύχτες που οι θεοί μιλούσαν χαμηλάκαι η αυγή τον έβρισκελίγο πιο ξένο,λίγο πιο ζωντανό. Η Ιθάκη ήταν ένα όνομαπου το κρατούσε για…

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα φύγω!Υποσχέθηκα ένα ακόμα ταξίδι.Υποσχέθηκα πως θα μείνω σιωπηλός. Δε θέλω να θυμάμαι όνειρα.Δε θέλω να θυμάμαι ψέματα.Δε θέλω να νιώθω ξένος! Μια βόλτα να κάνω, να πιω νερόαπό μια δροσερή πηγή.Να κάνω ένα νέο ταξίδι, χωρίς σκοπό!

Όταν γυρίσω, θέλω να δω… Τις ματιές που έχασαΤα λογια που δεν είπαΤις ψυχές που δεν αγκάλιασαΤα τραγούδια που δε τραγούδησαΤα χαμόγελα που νοστάλγησα Όλα να βρίσκονται μπροστά…

I saw a homeland far awayWhere nothing breaks and nothing fadesWhere pain and death are distant flamesAnd all the skies still speak my name I dreamed of white and silent coastsTo sail between the light and ghostsA pirate stealing fire aboveTo spend it on the souls I love I built my ship from thought and…

Είναι μέρες, που πιστεύω πως ελευθερώθηκα, πως μπορώ να αναπνέω.Μέσα σε τόσα που θυμάμαι, μέσα σε τόσα που φαντάστηκα,τόσα που ονειρεύτηκα και γέρασα ανάμεσα τους· πως βρήκα μέρος να ημερέψω! Είναι μέρες, που αισθάνομαι νεκρός, πως η θάλασσα έπαψε να φέρνει αρώματα,πως τα αστέρια της νύχτας αρνούνται πια να μ’ οδηγήσουνστους αλλιώτικους κόσμους που έφτιαχνα…