Δεν ήθελε στ’ αλήθεια να γυρίσει.

Όχι γιατί ξέχασε την πέτρα του σπιτιού,
ούτε τη μυρωδιά της ελιάς
που περίμενε χρόνια ακίνητη
σαν γριά υπόσχεση στον άνεμο.

Μα γιατί έμαθε να ζει
ανάμεσα σε κύματα και τέρατα,
σε νύχτες που οι θεοί μιλούσαν χαμηλά
και η αυγή τον έβρισκε
λίγο πιο ξένο,
λίγο πιο ζωντανό.

Η Ιθάκη ήταν ένα όνομα
που το κρατούσε για να μη χαθεί.

Μα ο δρόμος…
ο δρόμος ήταν η μόνη πατρίδα
που δεν τον ρώτησε ποτέ
ποιος είχε γίνει.

Κι όταν φάνηκε το νησί,
δεν χαμογέλασε.

Μονάχα κοίταξε τη θάλασσα πίσω του,
σαν άνθρωπος που κατάλαβε αργά
πως μερικοί νόστοι
είναι απλώς ένας άλλος τρόπος
να πεθάνει το ταξίδι.