Κάθε απόγευμα, καθώς ο γαλάζιος ουρανός
ανοίγει τις πόρτες στη νύχτα και τ’ άστρα ξεπροβάλλουν σιγά σιγά,
κάθε φορά που η σελήνη προλαβαίνει το ξημέρωμα,
το μωβ του πρώτου φωτός κρύβεται πίσω απ’ το ξεθωριασμένο περίγραμμά της
και αφήνει μια τελευταία λάμψη.

Έτσι παίρνω μια ανάσα και θυμάμαι πως,
λίγο πριν φανούν τ’ άστρα, δεν υπάρχει μοίρα, ούτε παρελθόν και μέλλον.
Κι η δική μου μορφή είναι ακόμη κρυμμένη,
μέχρι που έρχεται η σκέψη σου και της αλλάζει σχήμα.

Ένα απαλό άγγιγμα του πρωινού, εκείνο το φως που θαύμαζα από παιδί,
ένα ελαφρύ άγγιγμα στο χέρι, η δειλή ελπίδα πως κάποτε θα χαράξει,
ένα σύννεφο επίμονο μπροστά στον ήλιο, να κρατήσει λίγο ακόμη τη δροσιά.

Σ’ αυτές τις στιγμές θα επιμείνω.
Εκεί θα κρύψω μια γέφυρα,
ένα μυστικό τραγούδι
για να ξέρεις πώς να επιστρέψεις.