Σε θυμάμαι κάθε βράδυ, σε αναπολώ,
κι ας το αρνηθώ χίλιες φορές, σε φέρνω στα όνειρα και σου μιλάω.

Μαθαίνεις πάλι να χαμογελάς,
να περπατάς κάτω απ’ τον ήλιο,
ακόμη κι αν για μερικές μέρες
κρατάς τα παράθυρα κλειστά
και κρύβεσαι μέσα στο σκοτάδι.

Χρόνια περίμενα να δω το πρόσωπό σου,
κι ίσως να περιμένω για πάντα.
Μα τι νόημα έχουν οι κενές αγκαλιές;
Δεν έχει ζεστασιά
να φιλάς στ’ όνειρό σου ένα φάντασμα.

Πόνεσα αρκετά, πιστεύω, πίστεψα αρκετά
πως μια μέρα θα σε αγγίξω σαν γνώριμο αεράκι,
πως θα βρω έναν τρόπο για να χαμογελάσεις.

Θυμάμαι την πρώτη μου δικαιολογία·
πως θα σε ξαναδώ, σκέφτηκα,
κι έτσι κράτησα κάτι άδειο
που έμοιαζε με ελπίδα.

Είναι μέρες που χαμογελάω έτσι, άσχετα, χωρίς λόγο.
Κι άλλες που θυμάμαι διάφορα και κλαίω, φθονώ, θλίβομαι.

Κάθε καλοκαίρι πιστεύω πως ο ήλιος θα με κάψει,
μα κάθε φορά νιώθω τον χειμώνα να περνά νωρίς απ’ τα χέρια μου·
νιώθω πως άργησα, πως κάτι είχε φύγει ήδη, ίσως κάτι ξέχασα.

Κάποτε δεν ήξερα πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αδιαφορία,
πως μια λέξη μπορεί να σε σωπάσει πιο βαθιά κι από χειμώνα.

Δεν έφυγαν όλοι μαζί·
ένας ένας χάθηκαν, σαν φώτα πίσω από την ομίχλη.

Δεν τόλμησα ποτέ να πω πως πόνεσα, μόνο που δεν με ένιωσες,
δεν αφουγκράστηκες τα λόγια μου, δεν στάθηκες λίγο στη σιωπή τους.