Σ’ είδα στον ύπνο μου, λίγο πριν σηκωθώ για τη δουλειά.

Γύρισες, με πήρες αγκαλιά,
κι εγώ βυθίστηκα πάλι στο όνειρο,
σαν να είχε σταματήσει για λίγο ο χρόνος στο δωμάτιο.

Σ’ αυτές τις στιγμές θα επιμείνω.
Εκεί θα κρύψω μια γέφυρα,
ένα μυστικό τραγούδι
για να ξέρεις πώς να επιστρέψεις.

Να γευτώ τη μυρωδιά του αύριο,
να νιώσω τον αέρα απ’ τα πνευμόνια όσων τους τρέλανε ο έρωτας,
το φως απ’ τα μάτια όσων περιμένουν ακόμη σε μια ακρογιαλιά
να δουν μια χαμένη αγάπη να γυρίζει.

Βιβλία, γράμματα μιας άλλης εποχής,
ψευτοκρυμμένες αφηγήσεις
σε σύννεφα,
σε στιγμές,
σε όσα δεν ειπώθηκαν.

Κι αν το σκοτεινό δρομάκι δεν οδηγεί εκεί που φοβάσαι;

Κάποιες φορές θυμάμαι πως υπάρχω,
κάποιες φορές θυμάμαι τον θυμό μου.

Ένιωσα ένα άγγιγμα και ήρθε λίγο χρώμα στα μάτια μου,
μια ματιά σου μόνο,
και θυμήθηκα ποιος είμαι.

Πάντα θα αισθάνομαι πως σ’ αγαπώ,
μα ακόμη κι αν σε αποκτήσω, θα λείπει κάτι.

Μάλλον θα έπρεπε να γράψω το όνομά μου
εκεί που δεν στάθηκες ποτέ,
και να αφήσω στο πεζούλι
ένα τελευταίο τριαντάφυλλο.

Κι έτσι μετά ανακαλύπτω θάλασσες,
μιλώ με φαντάσματα, με προφήτες,
με γοργόνες και Τιτάνες,
με μαύρες μορφές απ’ τα έγκατα της γης.