Δεν ήθελε στ’ αλήθεια να γυρίσει. Όχι γιατί ξέχασε την πέτρα του σπιτιού,ούτε τη μυρωδιά της ελιάςπου περίμενε χρόνια ακίνητησαν γριά υπόσχεση στον άνεμο. Μα γιατί έμαθε να ζειανάμεσα σε κύματα και τέρατα,σε νύχτες που οι θεοί μιλούσαν χαμηλάκαι η αυγή τον έβρισκελίγο πιο ξένο,λίγο πιο ζωντανό. Η Ιθάκη ήταν ένα όνομαπου το κρατούσε για…

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα φύγω!Υποσχέθηκα ένα ακόμα ταξίδι.Υποσχέθηκα πως θα μείνω σιωπηλός. Δε θέλω να θυμάμαι όνειρα.Δε θέλω να θυμάμαι ψέματα.Δε θέλω να νιώθω ξένος! Μια βόλτα να κάνω, να πιω νερόαπό μια δροσερή πηγή.Να κάνω ένα νέο ταξίδι, χωρίς σκοπό!

Όταν γυρίσω, θέλω να δω… Τις ματιές που έχασαΤα λογια που δεν είπαΤις ψυχές που δεν αγκάλιασαΤα τραγούδια που δε τραγούδησαΤα χαμόγελα που νοστάλγησα Όλα να βρίσκονται μπροστά…

I saw a homeland far awayWhere nothing breaks and nothing fadesWhere pain and death are distant flamesAnd all the skies still speak my name I dreamed of white and silent coastsTo sail between the light and ghostsA pirate stealing fire aboveTo spend it on the souls I love I built my ship from thought and…

Είναι μέρες, που πιστεύω πως ελευθερώθηκα, πως μπορώ να αναπνέω.Μέσα σε τόσα που θυμάμαι, μέσα σε τόσα που φαντάστηκα,τόσα που ονειρεύτηκα και γέρασα ανάμεσα τους· πως βρήκα μέρος να ημερέψω! Είναι μέρες, που αισθάνομαι νεκρός, πως η θάλασσα έπαψε να φέρνει αρώματα,πως τα αστέρια της νύχτας αρνούνται πια να μ’ οδηγήσουνστους αλλιώτικους κόσμους που έφτιαχνα…

Πάντα στα αυτιά και τα μάτια μου έβλεπα μια μακρινή πατρίδα, ένα μέρος ηρεμίας κι ευτυχίας που όλα παραμένουν ίδια. Ο πόνος κι ο θάνατος θα είναι μακρινές εικόνες, μπροστά στην απέραντη επιρροή στο κόσμο μου. Ένα ταξίδι που ποθούσα, πάντοτε να κάνω. Να βρεθώ στις λευκές ακτές και να γίνω πειρατής ανάμεσα στο κόσμο…

Όταν αλλάξεις, έλα να γνωριστούμε,
όταν αλλάξεις, έλα να σου διηγηθώ για το ταξίδι μου.
Έλα να σου δείξω τι ζωγράφισα. Eικόνες από χιλιάδες κόσμους!

To safeguard this secret, the gods enshrouded immortality in death itself, believing it would remain forever hidden from humans, who now dreaded their own demise. However, in this act, the gods erred gravely.

Αυτό που ήξερα πάντα: Αν ο θάνατος είναι αφύσικος
τότε ο δρόμος του ανθρώπου είναι λάθος.

Είναι η ανάσα, η πρώτη που βαραίνει. Και αποσιωπά αργά τις σκέψεις
αφήνοντας ένα δροσερό σκοτάδι πίσω απ’ το κουρασμένο βλέμμα.