Λόγος εν Λόγοις -

Το ξέφωτο

Κι αν το σκοτεινό δρομάκι δεν οδηγεί εκεί που φοβάσαι;

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 31 Αυγούστου, 2026

Σιωπηλή λύτρωση

Κάποιες φορές θυμάμαι πως υπάρχω,
κάποιες φορές θυμάμαι τον θυμό μου.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos ,

Λίγο χρώμα

Ένιωσα ένα άγγιγμα και ήρθε λίγο χρώμα στα μάτια μου,
μια ματιά σου μόνο,
και θυμήθηκα ποιος είμαι.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 26 Αυγούστου, 2026

Μην Αργείς

Πάντα θα αισθάνομαι πως σ’ αγαπώ,
μα ακόμη κι αν σε αποκτήσω, θα λείπει κάτι.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 22 Αυγούστου, 2026

Ένα τελευταίο τριαντάφυλλο

Μάλλον θα έπρεπε να γράψω το όνομά μου
εκεί που δεν στάθηκες ποτέ,
και να αφήσω στο πεζούλι
ένα τελευταίο τριαντάφυλλο.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 17 Αυγούστου, 2026

Το αν

Κι έτσι μετά ανακαλύπτω θάλασσες,
μιλώ με φαντάσματα, με προφήτες,
με γοργόνες και Τιτάνες,
με μαύρες μορφές απ’ τα έγκατα της γης.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 6 Αυγούστου, 2026

Έτσι περνούν

Σε θυμάμαι κάθε βράδυ, σε αναπολώ,
κι ας το αρνηθώ χίλιες φορές, σε φέρνω στα όνειρα και σου μιλάω.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 29 Ιουλίου, 2026

Κάτω απ’ τον ήλιο

Μαθαίνεις πάλι να χαμογελάς,
να περπατάς κάτω απ’ τον ήλιο,
ακόμη κι αν για μερικές μέρες
κρατάς τα παράθυρα κλειστά
και κρύβεσαι μέσα στο σκοτάδι.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 22 Ιουλίου, 2026

Ας είναι

Χρόνια περίμενα να δω το πρόσωπό σου,
κι ίσως να περιμένω για πάντα.
Μα τι νόημα έχουν οι κενές αγκαλιές;
Δεν έχει ζεστασιά
να φιλάς στ’ όνειρό σου ένα φάντασμα.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 17 Ιουλίου, 2026

Άδοτο φιλί

Πόνεσα αρκετά, πιστεύω, πίστεψα αρκετά
πως μια μέρα θα σε αγγίξω σαν γνώριμο αεράκι,
πως θα βρω έναν τρόπο για να χαμογελάσεις.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 4 Ιουλίου, 2026

Το ξέφωτο

Κι αν το σκοτεινό δρομάκι δεν οδηγεί εκεί που φοβάσαι;

Σιωπηλή λύτρωση

Κάποιες φορές θυμάμαι πως υπάρχω,
κάποιες φορές θυμάμαι τον θυμό μου.

Λίγο χρώμα

Ένιωσα ένα άγγιγμα και ήρθε λίγο χρώμα στα μάτια μου,
μια ματιά σου μόνο,
και θυμήθηκα ποιος είμαι.

Μην Αργείς

Πάντα θα αισθάνομαι πως σ’ αγαπώ,
μα ακόμη κι αν σε αποκτήσω, θα λείπει κάτι.

Ένα τελευταίο τριαντάφυλλο

Μάλλον θα έπρεπε να γράψω το όνομά μου
εκεί που δεν στάθηκες ποτέ,
και να αφήσω στο πεζούλι
ένα τελευταίο τριαντάφυλλο.

Το αν

Κι έτσι μετά ανακαλύπτω θάλασσες,
μιλώ με φαντάσματα, με προφήτες,
με γοργόνες και Τιτάνες,
με μαύρες μορφές απ’ τα έγκατα της γης.

Έτσι περνούν

Σε θυμάμαι κάθε βράδυ, σε αναπολώ,
κι ας το αρνηθώ χίλιες φορές, σε φέρνω στα όνειρα και σου μιλάω.

Κάτω απ’ τον ήλιο

Μαθαίνεις πάλι να χαμογελάς,
να περπατάς κάτω απ’ τον ήλιο,
ακόμη κι αν για μερικές μέρες
κρατάς τα παράθυρα κλειστά
και κρύβεσαι μέσα στο σκοτάδι.

Ας είναι

Χρόνια περίμενα να δω το πρόσωπό σου,
κι ίσως να περιμένω για πάντα.
Μα τι νόημα έχουν οι κενές αγκαλιές;
Δεν έχει ζεστασιά
να φιλάς στ’ όνειρό σου ένα φάντασμα.

Άδοτο φιλί

Πόνεσα αρκετά, πιστεύω, πίστεψα αρκετά
πως μια μέρα θα σε αγγίξω σαν γνώριμο αεράκι,
πως θα βρω έναν τρόπο για να χαμογελάσεις.

Τελευταία

Tags

Το ξέφωτο

Κι αν το σκοτεινό δρομάκι δεν οδηγεί εκεί που φοβάσαι;

Σιωπηλή λύτρωση

Κάποιες φορές θυμάμαι πως υπάρχω, κάποιες φορές θυμάμαι τον θυμό μου.

Λίγο χρώμα

Ένιωσα ένα άγγιγμα και ήρθε λίγο χρώμα στα μάτια μου, μια ματιά σου μόνο, και θυμήθηκα ποιος είμαι.

Μην Αργείς

Πάντα θα αισθάνομαι πως σ’ αγαπώ, μα ακόμη κι αν σε αποκτήσω, θα λείπει κάτι.

Ένα τελευταίο τριαντάφυλλο

Μάλλον θα έπρεπε να γράψω το όνομά μου εκεί που δεν στάθηκες ποτέ, και να αφήσω στο πεζούλι ένα τελευταίο τριαντάφυλλο.

Το αν

Κι έτσι μετά ανακαλύπτω θάλασσες, μιλώ με φαντάσματα, με προφήτες, με γοργόνες και Τιτάνες, με μαύρες μορφές απ’ τα έγκατα της γης.

Έτσι περνούν

Σε θυμάμαι κάθε βράδυ, σε αναπολώ, κι ας το αρνηθώ χίλιες φορές, σε φέρνω στα όνειρα και σου μιλάω.

Κάτω απ’ τον ήλιο

Μαθαίνεις πάλι να χαμογελάς, να περπατάς κάτω απ’ τον ήλιο, ακόμη κι αν για μερικές μέρες κρατάς τα παράθυρα κλειστά και κρύβεσαι μέσα στο σκοτάδι.

Ας είναι

Χρόνια περίμενα να δω το πρόσωπό σου, κι ίσως να περιμένω για πάντα. Μα τι νόημα έχουν οι κενές αγκαλιές; Δεν έχει ζεστασιά να φιλάς στ’ όνειρό σου ένα φάντασμα.

Άδοτο φιλί

Πόνεσα αρκετά, πιστεύω, πίστεψα αρκετά πως μια μέρα θα σε αγγίξω σαν γνώριμο αεράκι, πως θα βρω έναν τρόπο για να χαμογελάσεις.

Τελευταία

Tags

Κάποιες φορές θυμάμαι πως υπάρχω,
κάποιες φορές θυμάμαι τον θυμό μου.

Ένιωσα ένα άγγιγμα και ήρθε λίγο χρώμα στα μάτια μου,
μια ματιά σου μόνο,
και θυμήθηκα ποιος είμαι.

Πάντα θα αισθάνομαι πως σ’ αγαπώ,
μα ακόμη κι αν σε αποκτήσω, θα λείπει κάτι.

Μάλλον θα έπρεπε να γράψω το όνομά μου
εκεί που δεν στάθηκες ποτέ,
και να αφήσω στο πεζούλι
ένα τελευταίο τριαντάφυλλο.

Κι έτσι μετά ανακαλύπτω θάλασσες,
μιλώ με φαντάσματα, με προφήτες,
με γοργόνες και Τιτάνες,
με μαύρες μορφές απ’ τα έγκατα της γης.

Σε θυμάμαι κάθε βράδυ, σε αναπολώ,
κι ας το αρνηθώ χίλιες φορές, σε φέρνω στα όνειρα και σου μιλάω.

Μαθαίνεις πάλι να χαμογελάς,
να περπατάς κάτω απ’ τον ήλιο,
ακόμη κι αν για μερικές μέρες
κρατάς τα παράθυρα κλειστά
και κρύβεσαι μέσα στο σκοτάδι.

Χρόνια περίμενα να δω το πρόσωπό σου,
κι ίσως να περιμένω για πάντα.
Μα τι νόημα έχουν οι κενές αγκαλιές;
Δεν έχει ζεστασιά
να φιλάς στ’ όνειρό σου ένα φάντασμα.

Πόνεσα αρκετά, πιστεύω, πίστεψα αρκετά
πως μια μέρα θα σε αγγίξω σαν γνώριμο αεράκι,
πως θα βρω έναν τρόπο για να χαμογελάσεις.