Είναι μέρες, που πιστεύω πως ελευθερώθηκα, πως μπορώ να αναπνέω.Μέσα σε τόσα που θυμάμαι, μέσα σε τόσα που φαντάστηκα,τόσα που ονειρεύτηκα και γέρασα ανάμεσα τους· πως βρήκα μέρος να ημερέψω! Είναι μέρες, που αισθάνομαι νεκρός, πως η θάλασσα έπαψε να φέρνει αρώματα,πως τα αστέρια της νύχτας αρνούνται πια να μ’ οδηγήσουνστους αλλιώτικους κόσμους που έφτιαχνα…

Πάντα στα αυτιά και τα μάτια μου έβλεπα μια μακρινή πατρίδα, ένα μέρος ηρεμίας κι ευτυχίας που όλα παραμένουν ίδια. Ο πόνος κι ο θάνατος θα είναι μακρινές εικόνες, μπροστά στην απέραντη επιρροή στο κόσμο μου. Ένα ταξίδι που ποθούσα, πάντοτε να κάνω. Να βρεθώ στις λευκές ακτές και να γίνω πειρατής ανάμεσα στο κόσμο…

Όταν αλλάξεις, έλα να γνωριστούμε,
όταν αλλάξεις, έλα να σου διηγηθώ για το ταξίδι μου.
Έλα να σου δείξω τι ζωγράφισα. Eικόνες από χιλιάδες κόσμους!

To safeguard this secret, the gods enshrouded immortality in death itself, believing it would remain forever hidden from humans, who now dreaded their own demise. However, in this act, the gods erred gravely.

Αυτό που ήξερα πάντα: Αν ο θάνατος είναι αφύσικος
τότε ο δρόμος του ανθρώπου είναι λάθος.

Είναι η ανάσα, η πρώτη που βαραίνει. Και αποσιωπά αργά τις σκέψεις
αφήνοντας ένα δροσερό σκοτάδι πίσω απ’ το κουρασμένο βλέμμα.

Την περασμένη Δευτέρα έγινε ένας μεγάλος σεισμός στην Τουρκία.  Ο σεισμός ήταν πολύ μεγάλου μεγέθους και οι απώλειες τεράστιες. Ολόκληρες πόλεις κατέρρευσαν. Ενώ ακόμα και τώρα, άνθρωποι ανασύρονται κάτω από τα ερείπια. Οι περισσότεροι νεκροί αλλά και κάποιες φορές οι άνθρωποι χαμογελάνε βλέποντας έναν ζωντανό να ξετρυπώνει από τα χαλάσματα.  Ολόκληρες οικογένειες ξεκληρίστηκαν. Και η…

Τεχνητή Νοημοσύνη έχει ξεκινήσει να μπαίνει στη ζωή μας και πολλοί ανησυχούν για τις συνέπειες που ίσως έχουν για την ανθρωπότητα. Είναι γεγονός πως είμαστε στην αρχή της εποχής της τεχνητής νοημοσύνης. Το ερώτημα όμως είναι εάν αυτή θα είναι καλή ή κακή.

Με ένα χαμόγελο, λέω πως βαριέμαι το ησύχασμα. Μα έχω εθιστεί στο να το ψάχνω! Ίσως γιατί ψάχνω να βρω ότι έχασα, ότι ξέχασα, ότι νόμιζα πως βρισκότανε μπροστά μου. Ίσως γιατί φοβάμαι να σκεφτώ το μέλλον, φοβάμαι πως το ‘χω δει ξανά και ξανά
και δεν είναι αυτό που ήθελα.

Όσα και να ζήσω, όσα και να νιώσω! Αυτή,
η γεύση της αναμονής, μένει ακόμα. Η γλυκιά αίσθηση τ’ ονείρου, οι βιαστικές ανάσες πριν ξυπνήσω, η τελευταία εικόνα…