Θυμάμαι ακόμα το πρώτο μου ταξίδι. Ναι, το θυμάμαι.
Μια βόλτα στη ζώνη του Ωρίωνα, και στα λευκά τοπία της Ευρώπης.
Κάθε ταξίδι έχει τον σκοπό του,
κάθε ελπίδα την καρδιά της.

Να γευτώ τη μυρωδιά του αύριο,
να νιώσω τον αέρα απ’ τα πνευμόνια όσων τους τρέλανε ο έρωτας,
το φως απ’ τα μάτια όσων περιμένουν ακόμη σε μια ακρογιαλιά
να δουν μια χαμένη αγάπη να γυρίζει.

Πέρασε καιρός από τότε που ξεκίνησα για τούτο το ταξίδι·
άλλαξα θάλασσες, νησιά, γοργόνες και γνώριμες φουρτούνες.
Άλλαξα μέχρι κι αστέρια, μπας και χαθώ απ’ τους Κύκλωπες,
μήπως δεν ερωτευτώ ξανά την Κίρκη.

Δεν ήθελε στ’ αλήθεια να γυρίσει. Όχι γιατί ξέχασε την πέτρα του σπιτιού,ούτε τη μυρωδιά της ελιάςπου περίμενε χρόνια ακίνητησαν γριά υπόσχεση στον άνεμο. Μα γιατί έμαθε να ζειανάμεσα σε κύματα και τέρατα,σε νύχτες που οι θεοί μιλούσαν χαμηλάκαι η αυγή τον έβρισκελίγο πιο ξένο,λίγο πιο ζωντανό. Η Ιθάκη ήταν ένα όνομαπου το κρατούσε για…

I saw a homeland far awayWhere nothing breaks and nothing fadesWhere pain and death are distant flamesAnd all the skies still speak my name I dreamed of white and silent coastsTo sail between the light and ghostsA pirate stealing fire aboveTo spend it on the souls I love I built my ship from thought and…

Τα σύννεφα μαζεύτηκαν και ‘κάναν ένα κύκλο, τραγούδησαν
για μια φορά, την ομορφιά του ήλιου. Και διαλύθηκαν.
Έγιναν δροσιά, έγιναν βροχή κι ομίχλη.

Συνήθιζα παλιά, να αναπολώ τη μέρα, να βλέπω το ξημέρωμα.
Τη στιγμή, π’ ο ήλιος άγγιζε τα πρώτα δέντρα του ορίζοντα

Θυμάμαι ακόμα τον ήχο, εκείνων των καιρών
θυμάμαι και την αίσθηση της κρύας ανάσας μες στο βράδυ.
Πως η ψυχή μου πάγωσε, εμπρός στο ξεχασμένο κήπο.

Στα μέρη των νεκρών περιπλανιέμαι, εκεί που που ναοί απομένουν γκρίζοι
και το νερό τη μνημη παίρνει. Ποτίζει τα κλήματα του Άδη
κι έτσι η ζωή και πάλι άνθίζει σαν ασφόδελος, από το θολό νερό.

Παντα ακούς εκείνο το τραγούδι, π’ ακούγονταν στο σιωπηλο ηλιοβασίλεμα
όταν Θεός και προσευχή γινόντουσαν ένα με την ηρεμία του κουρασμένου ήλιου.