Είναι βράδια σαν κι αυτό, που ονειρεύομαι σκιές.
Μέρη που δεν έχω βρεθεί, ανθρώπους που δεν έχω συναντήσει,
σπίτια, δάση, τόπους μαρμάρινους και γυαλιστερούς από άλλους κόσμους.

Κι όμως, η καρδιά μου κρατά ακόμη έναν πόνο.

Είναι η σκέψη της,
το αντίο της,
εκείνο το ένα τίποτα.

Κι έτσι μετά ανακαλύπτω θάλασσες,
μιλώ με φαντάσματα, με προφήτες,
με γοργόνες και Τιτάνες,
με μαύρες μορφές απ’ τα έγκατα της γης.

Έτσι μαθαίνω ιστορίες.
Μαθαίνω να τις γράφω.
Να σκεπάζω τη σκέψη, το αντίο και το τίποτα
με χρωματιστές εικόνες.

Ίσως γιατί προτιμώ τη ζωή σαν περιπέτεια,
ίσως γιατί υπάρχει πάντα το αν,
ίσως γιατί αν ζούσα σ’ αυτούς τους κόσμους,
δεν θα την είχα συναντήσει.