Κι έτσι μετά ανακαλύπτω θάλασσες, μιλώ με φαντάσματα, με προφήτες, με γοργόνες και Τιτάνες, με μαύρες μορφές απ’ τα έγκατα της γης.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 6 Αυγούστου, 2026
Σε θυμάμαι κάθε βράδυ, σε αναπολώ, κι ας το αρνηθώ χίλιες φορές, σε φέρνω στα όνειρα και σου μιλάω.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 29 Ιουλίου, 2026
Μαθαίνεις πάλι να χαμογελάς, να περπατάς κάτω απ’ τον ήλιο, ακόμη κι αν για μερικές μέρες κρατάς τα παράθυρα κλειστά και κρύβεσαι μέσα στο σκοτάδι.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 22 Ιουλίου, 2026
Χρόνια περίμενα να δω το πρόσωπό σου, κι ίσως να περιμένω για πάντα. Μα τι νόημα έχουν οι κενές αγκαλιές; Δεν έχει ζεστασιά να φιλάς στ’ όνειρό σου ένα φάντασμα.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 17 Ιουλίου, 2026
Πόνεσα αρκετά, πιστεύω, πίστεψα αρκετά πως μια μέρα θα σε αγγίξω σαν γνώριμο αεράκι, πως θα βρω έναν τρόπο για να χαμογελάσεις.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 4 Ιουλίου, 2026
Θυμάμαι την πρώτη μου δικαιολογία· πως θα σε ξαναδώ, σκέφτηκα, κι έτσι κράτησα κάτι άδειο που έμοιαζε με ελπίδα.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 25 Ιουνίου, 2026
Είναι μέρες που χαμογελάω έτσι, άσχετα, χωρίς λόγο. Κι άλλες που θυμάμαι διάφορα και κλαίω, φθονώ, θλίβομαι.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 24 Ιουνίου, 2026
Κάθε καλοκαίρι πιστεύω πως ο ήλιος θα με κάψει, μα κάθε φορά νιώθω τον χειμώνα να περνά νωρίς απ’ τα χέρια μου· νιώθω πως άργησα, πως κάτι είχε φύγει ήδη, ίσως κάτι ξέχασα.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 19 Ιουνίου, 2026
Κάποτε δεν ήξερα πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αδιαφορία, πως μια λέξη μπορεί να σε σωπάσει πιο βαθιά κι από χειμώνα.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 16 Ιουνίου, 2026
Δεν έφυγαν όλοι μαζί· ένας ένας χάθηκαν, σαν φώτα πίσω από την ομίχλη.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 15 Ιουνίου, 2026