Χρόνια περίμενα να δω το πρόσωπό σου, κι ίσως να περιμένω για πάντα. Μα τι νόημα έχουν οι κενές αγκαλιές; Δεν έχει ζεστασιά να φιλάς στ’ όνειρό σου ένα φάντασμα.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 17 Ιουλίου, 2026
Πόνεσα αρκετά, πιστεύω, πίστεψα αρκετά πως μια μέρα θα σε αγγίξω σαν γνώριμο αεράκι, πως θα βρω έναν τρόπο για να χαμογελάσεις.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 4 Ιουλίου, 2026
Θυμάμαι την πρώτη μου δικαιολογία· πως θα σε ξαναδώ, σκέφτηκα, κι έτσι κράτησα κάτι άδειο που έμοιαζε με ελπίδα.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 25 Ιουνίου, 2026
Είναι μέρες που χαμογελάω έτσι, άσχετα, χωρίς λόγο. Κι άλλες που θυμάμαι διάφορα και κλαίω, φθονώ, θλίβομαι.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 24 Ιουνίου, 2026
Κάθε καλοκαίρι πιστεύω πως ο ήλιος θα με κάψει, μα κάθε φορά νιώθω τον χειμώνα να περνά νωρίς απ’ τα χέρια μου· νιώθω πως άργησα, πως κάτι είχε φύγει ήδη, ίσως κάτι ξέχασα.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 19 Ιουνίου, 2026
Κάποτε δεν ήξερα πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αδιαφορία, πως μια λέξη μπορεί να σε σωπάσει πιο βαθιά κι από χειμώνα.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 16 Ιουνίου, 2026
Δεν έφυγαν όλοι μαζί· ένας ένας χάθηκαν, σαν φώτα πίσω από την ομίχλη.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 15 Ιουνίου, 2026
Δεν τόλμησα ποτέ να πω πως πόνεσα, μόνο που δεν με ένιωσες, δεν αφουγκράστηκες τα λόγια μου, δεν στάθηκες λίγο στη σιωπή τους.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 11 Ιουνίου, 2026
Ήταν βραδιές που ξάπλωνα σ’ εκείνο το ντιβάνι στην αυλή, περίμενα να ακούσω βήματα, κάποιο σινιάλο, ένα τρίξιμο κλαδιού. Περνούσε η ώρα κι αποκοιμιόμουν, ονειρευόμουν πως έρχεσαι. Ονειρευόμουν πως δεν είχες φύγει μακριά…
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 10 Ιουνίου, 2026
Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι κάθε πρωί είναι η δύση· τα παιδικά μου καλοκαίρια, μια αυλή, κι εγώ να φτιάχνω κόσμους τότε που όλα ήξεραν ακόμη να είναι καινούρια.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 9 Ιουνίου, 2026