Δεν έγινε με θόρυβο,
ούτε με κραυγές,
μόνο με μικρές σιωπές
που μάζευαν το όνομά μου από τους δρόμους.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα φύγω!Υποσχέθηκα ένα ακόμα ταξίδι.Υποσχέθηκα πως θα μείνω σιωπηλός. Δε θέλω να θυμάμαι όνειρα.Δε θέλω να θυμάμαι ψέματα.Δε θέλω να νιώθω ξένος! Μια βόλτα να κάνω, να πιω νερόαπό μια δροσερή πηγή.Να κάνω ένα νέο ταξίδι, χωρίς σκοπό!

Όταν γυρίσω, θέλω να δω… Τις ματιές που έχασαΤα λογια που δεν είπαΤις ψυχές που δεν αγκάλιασαΤα τραγούδια που δε τραγούδησαΤα χαμόγελα που νοστάλγησα Όλα να βρίσκονται μπροστά…

Όταν αλλάξεις, έλα να γνωριστούμε,
όταν αλλάξεις, έλα να σου διηγηθώ για το ταξίδι μου.
Έλα να σου δείξω τι ζωγράφισα. Eικόνες από χιλιάδες κόσμους!

Κάποιες φορές μιλάμε για να μιλάμε. Η καθημερινότητα δε βγάζει πάντα νόημα.

Σήμερα, αφού έφαγα, γύρισα στο δωμάτιο μου. Πάνω στο κρεβάτι μου, ήταν ξαπλωμένη η σκυλίτσα μου, η Μάγια. Ήταν ξαπλωμένη στο πλάι, με τα μάτια ορθάνοιχτα. Περίμενε να της πω να κάνουμε κάτι μαζί. Αντίθετα, κάθισα λίγο στο γραφείο. Κοίταξα τις οθόνες μου, social, chat, emails ώστε να απαντήσω σε συνεργάτες. Και μετά, πήγα και την αγκάλιασα. Νιώθω πολύ ήρεμος όταν την αγκαλιάζω.

Αυτό το podcast είναι ψιλο-χαλαρός μονόλογος. Έτσι να περάσει η ώρα.

Πολύ συχνά σκέφτομαι, πως είμαι πολύ καχύποπτος με τους ανθρώπους. Ειτε γιατί προσέχω κάποιες ασυμφωνίες με κάποια πράγματα που έχουν πει στο παρελθόν, είτε γιατί κάτι δεν είναι ξεκάθαρο στο σύνολο της συμπεριφοράς τους. Είναι ένα θέμα που με προβληματίζει, δεν μπορώ να ξέρω αν αυτά που βλέπω είναι αποτέλεσμα αφηρημένης συμπεριφοράς ή κάτι επιτηδευμένο….

Είναι ο ίδιος άνεμος, που φυσάει κάθε βράδυ,
τα ίδια δέντρα που τρεμοσβήνουν στο βάθος, εδώ και χρόνια!
Κι είναι καιρός που παύεις να προσέχεις τις αλλαγές του χρόνου,
και κάπως επιμένεις πως όλα παραμένουν ίδια!

Πάντα πίστευα πως οι καθημερινές κοινότυπες πράξεις και αντιλήψεις, που παρατηρούσα στους ανθρώπους ήταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό είναι μάταιες ή άχρηστες.