Δεν τόλμησα ποτέ να πω πως πόνεσα, μόνο που δεν με ένιωσες,
δεν αφουγκράστηκες τα λόγια μου, δεν στάθηκες λίγο στη σιωπή τους.

Δεν είδες καν τις Ερινύες· πέρασες από δίπλα τους αδιάφορα,
σαν να μην είχαν πρόσωπο, σαν να μην κρατούσαν το όνομά μου.

Κι εγώ... έλπισα πως θα θυμάσαι, πως κάποτε θα ξυπνήσεις και θα δεις,
μα έπλαθα κόσμους ιδανικούς, πιο ήσυχους, λίγο πιο τίμιους.

Ήθελα μονάχα ένα βλέμμα, ένα άγγιγμα, μια μικρή επιστροφή,
να μην πεθάνει άδικα πάλι η ψυχή μου.

Να έχει νόημα αυτό που ένιωσα.