Θα σε θυμάμαι, θα σε σκέφτομαι, θα ελπίζω για πάντα.
Δεν σε ξέχασα, κι ας σε είδα μόνο μια στιγμή.

Το ξέρω πως δεν μπορώ να κάνω πίσω, το ξέρω.
Δεν θα τα παρατήσω, όσο κάτι μέσα μου σε γυρεύει ακόμη.

Είδα ξανά τον ουρανό· δεν τα ξέρω τα άστρα, να σου πω.
Έναν ορίζοντα γνωρίζω μόνο,
κι εκεί κοιτάζω πάντα τη σκιά σου να φεύγει.

Τη δική σου σκιά.
Το φάντασμά σου,
μακρινό, λευκό, παγωμένο.

Θα είμαι εκεί, στον πόνο σου, στο κλάμα σου,
σ’ ένα πρωινό φεγγάρι.

Το τραγούδι των Σειρήνων θέλω να ακούσω,
την ομορφιά του πόνου για έναν άπιαστο σκοπό.

Να γευτώ τη μυρωδιά του αύριο,
να νιώσω τον αέρα απ’ τα πνευμόνια όσων τους τρέλανε ο έρωτας,
το φως απ’ τα μάτια όσων περιμένουν ακόμη σε μια ακρογιαλιά
να δουν μια χαμένη αγάπη να γυρίζει.