Σήμερα περπάτησα κάτω απ’ τον ήλιο του καλοκαιριού,
για να ιδρώσω και να ζαλιστώ.

Βυθίστηκα στις σκέψεις μου,
προσπέρασα εκείνη την αυλή με τις φυλλωσιές.

Σε έβλεπα στο μυαλό μου·
άλλοτε λυπημένη, άλλοτε να ξεσπάς σε θυμό και φωνές,
κι ύστερα να σωπαίνεις,
να αγκαλιάζεις το κενό, την ψυχρή αδιαφορία.

Συνέχισα να περπατάω,
μέχρι που θυμήθηκα πως σε νιώθω
γιατί δεν θέλω να ξεχάσω την εικόνα σου.

Μα στα αλήθεια θέλω να σ’ ακούσω...
και ξέρω πως δεν θα συμβεί.

Δεν θα θυμώσω.
Δεν θύμωσα.
Δεν θα ξεσπάσω.
Ήδη ξέσπασα.

Αγκάλιασα κι εγώ το κενό για μια στιγμή... και κατάλαβα.

Αν ερωτευτείς, αν αγαπήσεις,
μπορεί όλα να συμβούν.

Μα ακόμη κι αν πονέσεις,
δεν θα είσαι ποτέ κενός.

Δεν γίνεται.

Μαθαίνεις πάλι να χαμογελάς, να περπατάς κάτω απ’ τον ήλιο.
Ακόμη κι αν για μερικές μέρες
κρατάς τα παράθυρα κλειστά και κρύβεσαι μεσ' το σκοτάδι.