Κι αν το σκοτεινό δρομάκι δεν οδηγεί εκεί που φοβάσαι;

Καμιά φορά, το μονοπάτι προς το δάσος
κρύβει στο τέλος του ένα όμορφο, λουλουδιασμένο ξέφωτο.

Από ένα παράθυρο βλέπεις μόνο τον ήλιο.
Εγώ επέλεξα το ξέφωτο.

Να ξαπλώσω στο χώμα,
κι αφού σου δώσω σπονδή ένα δάκρυ,
να νιώσω τα πέταλα των λουλουδιών στα δάχτυλα.

Και λίγο πιο μετά, όταν βραδιάσει,
να περιμένω την ευχή μου
από εκείνο το κατάλευκο,
αληθινό
και ειλικρινές αστέρι.