Σταμάτησα να ελπίζω πως θα σε δω κάποια στιγμή· σταμάτησα να σε κοιτάζω, απλώς κρυφοκοιτάω.
Πόνεσα αρκετά, πιστεύω, πίστεψα αρκετά πως μια μέρα θα σε αγγίξω σαν γνώριμο αεράκι, πως θα βρω έναν τρόπο για να χαμογελάσεις.
Δεν τα κατάφερα. Δεν τα κατάφερα.
Κι απλά περιμένω να αλλάξει η εποχή, να πάψω να πονάω, να πάψω να σε σκέφτομαι σαν κάτι που άργησε και χάθηκε πριν έρθει.
Θέλω να δώσω την ουσία σου σε κάτι άλλο, κάτι που θα με δεχτεί έτσι απλά, με ένα χάμόγελο κι ένα χάδι.
Δεν θα περιμένω τίποτα. Δεν περιμένω τίποτα.
Μα πάντα μένει μια κρυφή ελπίδα, ένα άδοτο φιλί. Μια τελευταία αγκαλιά δε μπόρεσα να δώσω.
Και πάλι... ένα κομμάτι μου θα σ' αγαπά κρυφά για πάντα!
Konstantinos
Γεια σου, με λένε Κωνσταντίνο.
Καλωσήρθες στο προσωπικό μου blog. Δε ξέρω τι σε έφερε εδώ, λογικά κάποιο λάθος click. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι απόλυτα τυχαίο, ίσως να μοιραζόμαστε κάποιες σκέψεις.