Μπερδεμένα σημειώματα.
Σκέψεις σκορπισμένες.

Βιβλία, γράμματα μιας άλλης εποχής,
ψευτοκρυμμένες αφηγήσεις
σε σύννεφα,
σε στιγμές,
σε όσα δεν ειπώθηκαν.

Έτσι ήμουν πάντα.

Μα η απογοήτευση
δεν αργεί όταν την περιμένεις.

Έρχεται.

Με πρόσωπα φθηνά,
ελλιπή,
σχεδόν αδιάφορα.

Ίσως είναι καλύτερο
να κλείνεις πόρτες
που κανείς δεν τόλμησε να ανοίξει.

Να αφήνεις την πληρότητα
εκεί που ανήκει·
σε παλιά ψευδαίσθηση.

Να γιορτάζεις
τις μικρές σου χαρές,
τα κρυφά σου θαύματα.

Κι όσοι σου έκλεισαν τις πόρτες,
ας μείνουν εκεί.

Έξω
από την προσοχή σου.