Σε θυμάμαι κάθε βράδυ, σε αναπολώ,
κι ας το αρνηθώ χίλιες φορές, σε φέρνω στα όνειρα και σου μιλάω.

Κι ας κρυφτώ να μη με βλέπεις,
κι ας ταξιδέψω χίλια μίλια μακριά,
θα είμαι εκεί· στον πόνο σου, στο κλάμα σου,
σ’ ένα πρωινό φεγγάρι.

Ξέρω πως εσύ δεν με βλέπεις.
Το ξέρω.

Μα μου θύμισες κάτι·
με έφερες πίσω μ’ ένα και μόνο άγγιγμα.
Δεν μπορώ παρά να σου χρωστάω
ένα χαμόγελο
και μια αγάπη.

Το ξέρω πως δεν ξέρεις τι σημαίνουν όσα γράφω.
Το ξέρω.

Δεν χρειάζεται να ξέρεις.
Μόνο πως είναι όμορφα.
Μόνο αυτό.

Είμαι ακόμα εδώ,
έχω οργή, έχω μίσος, έχω πόνο.

Μα ακόμη και σ’ αυτές τις στιγμές,
ηρεμώ στον ήχο μιας θάλασσας,
στο νανούρισμα ενός αέρινου αγγίγματος,
και σε μια εικόνα σου
να στέκεται μπροστά μου
και να χαμογελάει.

Έτσι περνάνε οι μέρες.
Έτσι περνούν.