Χρόνια περίμενα να δω το πρόσωπό σου,
κι ίσως να περιμένω για πάντα.

Μα τι νόημα έχουν οι κενές αγκαλιές;
Δεν έχει ζεστασιά
να φιλάς στ’ όνειρό σου ένα φάντασμα.

Δεν ξέρω πού βρίσκεσαι.
Δεν περιμένω να σε δω.
Έτσι λέω συνέχεια. Έτσι λέω.
Ίσως περιμένω.

Δεν θέλω να σε δω, αν δεν ανήκεις σε μένα.
Δεν θέλω να πληγωθώ πάλι.
Δεν θέλω.

Προτιμώ να πιάσω μια βιαστική κουβέντα,
να δώσω ένα χάδι σε κάποια ψυχή που είναι εδώ,
να πω για τον καιρό που χάλασε
και τα ψώνια της Τετάρτης.

Δεν υπάρχει κάτι πιο όμορφο
από αυτό το ξαφνικό.

Ίσως έτσι σε ξαναβρώ.
Ίσως έτσι θέλει η τύχη.

Ας είναι λοιπόν.
Ας είναι.