Ξέχασα ποιος είμαι ένα απόγευμα
που η θάλασσα δεν είχε πια φωνή.

Δεν έγινε με θόρυβο,
ούτε με κραυγές,
μόνο με μικρές σιωπές
που μάζευαν το όνομά μου από τους δρόμους.

Κάποτε θυμόμουν το φως,
τα χέρια μου,
την παλιά υπόσχεση που είχα δώσει στον άνεμο
να μη γίνω ξένος στη δική μου ψυχή.

Μα οι μέρες πέρασαν
σαν βροχή πάνω σε πέτρα,
και κάθε αυγή με έβρισκε
λίγο πιο ήρεμο,
λίγο πιο άδειο,
λίγο πιο μακριά από εκείνον
που νόμιζα πως θα γίνω.

Κι αν με ρωτήσεις τώρα ποιος είμαι,
θα σου δείξω μονάχα τη θάλασσα.

Εκείνη κρατά ακόμη κάτι δικό μου,
ένα όνομα μισοσβησμένο στην αλμύρα,
μια σκιά που περιμένει στο βάθος,
και ένα φως
που δεν θυμάται πια
για ποιον άναψε.