Είναι μέρες που χαμογελάω έτσι, άσχετα, χωρίς λόγο.
Κι άλλες που θυμάμαι διάφορα και κλαίω, φθονώ, θλίβομαι.

Μα οι χειρότερες είναι εκείνες που δεν νιώθω τίποτα.
Είναι δόλιες αυτές οι μέρες· μπορούν να γίνουν χρόνια, απόλυτα κενά.

Κι έτσι, αφού πληγωθώ, αφού κλάψω, αφού μισήσω,
ξαναμαθαίνω πως χωρίς αυτά θα είχα γεράσει σιωπηλά.

Κι ας καταριέμαι τους ανθρώπους.
Κι ας με έμαθαν να μην πιστεύω, να μην ελπίζω εύκολα.

Αυτή η αντίσταση είναι ζωή.
Και σκοπεύω να φύγω γεμάτος συναισθήματα,
πολεμώντας.