Κάποτε δεν ήξερα πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αδιαφορία,
πως μια λέξη μπορεί να σε σωπάσει πιο βαθιά κι από χειμώνα.

Έμαθα να κρύβω όσα είχα μέσα μου,
μέχρι που η ψυχή μου έγινε δωμάτιο χωρίς παράθυρα.

Θέλω να αλλάξω, να ξεχάσω την κακία που μου δείξανε,
που μου έδειξες...
να γυρίσω σ’ εκείνο το πρωινό μου χαμόγελο.

Να θυμηθώ πως πριν απ’ τον πόνο υπήρχα κι αλλιώς,
πως υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ελπίδες
και κάποια από αυτές
ίσως να ξέρει το όνομά μου.