Θυμάμαι την πρώτη μου δικαιολογία·
πως θα σε ξαναδώ, σκέφτηκα,
κι έτσι κράτησα κάτι άδειο
που έμοιαζε με ελπίδα.

Είναι μέρες που χαμογελάω έτσι, άσχετα, χωρίς λόγο.
Κι άλλες που θυμάμαι διάφορα και κλαίω, φθονώ, θλίβομαι.

Κάποτε δεν ήξερα πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αδιαφορία,
πως μια λέξη μπορεί να σε σωπάσει πιο βαθιά κι από χειμώνα.

Πέρασε καιρός από τότε που ξεκίνησα για τούτο το ταξίδι·
άλλαξα θάλασσες, νησιά, γοργόνες και γνώριμες φουρτούνες.
Άλλαξα μέχρι κι αστέρια, μπας και χαθώ απ’ τους Κύκλωπες,
μήπως δεν ερωτευτώ ξανά την Κίρκη.

Υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως θα φύγω!Υποσχέθηκα ένα ακόμα ταξίδι.Υποσχέθηκα πως θα μείνω σιωπηλός. Δε θέλω να θυμάμαι όνειρα.Δε θέλω να θυμάμαι ψέματα.Δε θέλω να νιώθω ξένος! Μια βόλτα να κάνω, να πιω νερόαπό μια δροσερή πηγή.Να κάνω ένα νέο ταξίδι, χωρίς σκοπό!

Όταν αλλάξεις, έλα να γνωριστούμε,
όταν αλλάξεις, έλα να σου διηγηθώ για το ταξίδι μου.
Έλα να σου δείξω τι ζωγράφισα. Eικόνες από χιλιάδες κόσμους!

Είναι η μέρα που βλέπω κάθε φορά. Το μωβ που σιγά-σιγά ανοίγει, γίνεται το όμορφο, λευκό-γαλάζιο, που νιώθω τόσο γνώριμο. Δεν είναι το φως που μ’ αρέσει όμως να βλέπω. Μ’ αρέσει να βλέπω τις σκιές! Οι σκιές λένε πάντα αλήθεια. Προδίδουν πάντοτε που βρίσκεται ο ήλιος. Προδίδουν πάντα, τη τέλεια γωνία να κρυφτείς… -…

Καλά να μπει το νέο έτος! Ας ελπίσουμε όχι σε κάτι καλύτερο, αλλά σε κάτι διαφορετικό. Σε περισσότερη ελπίδα, δημιουργικότητα και δύναμη!

Σήμερα, αφού έφαγα, γύρισα στο δωμάτιο μου. Πάνω στο κρεβάτι μου, ήταν ξαπλωμένη η σκυλίτσα μου, η Μάγια. Ήταν ξαπλωμένη στο πλάι, με τα μάτια ορθάνοιχτα. Περίμενε να της πω να κάνουμε κάτι μαζί. Αντίθετα, κάθισα λίγο στο γραφείο. Κοίταξα τις οθόνες μου, social, chat, emails ώστε να απαντήσω σε συνεργάτες. Και μετά, πήγα και την αγκάλιασα. Νιώθω πολύ ήρεμος όταν την αγκαλιάζω.

Ένα καθημερινός περίπατος, στολισμένος με σκέψεις περί αυτογνωσίας, εξέλιξης και όλα τα κλασικά που βαριέται να ακούει κανείς με νέο άλλα παλιό τρόπο.