Τις στιγμές, που το βλέμμα παραμένει ίδιο, σε ένα ατέλειωτο κενό. Είναι εκείνες οι φορές, που ο χρόνος σταματάει
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 8 Σεπτεμβρίου, 2013
Είναι οι ελπίδες των καταραμένων … -Μαύρες, χρωματισμένες με το γκρίζο σαν την ξεχασμένη τους αρχαία γη
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 23 Νοεμβρίου, 2010
Όταν πέφτουν οι σκιές, και πλησιάζει βράδυ: Σαν κάτι να θυμάμαι…
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 27 Μαΐου, 2010
Τα ασημένια δάκτυλα του ήλιου άγγιξαν το δρόμο! Και πήραν τα εναπομείναντα νερά κάποιου ψιλόβροχου,
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 23 Νοεμβρίου, 2009
Είναι απόηχος, όσων ελπίζω πως δεν έζησα! ένα ζήτημα τιμής, που μένει δίχως τέλος …
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 27 Μαΐου, 2009
Ήταν μία σκέψη, που ήρθε πίσω! Ένα όνειρο για να συνεχιστεί …
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 24 Μαΐου, 2009
Με το μεγάλωμα ενός δέντρου σημάδεψα, εκείνη τη στιγμή! -Για να θυμάμαι-
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 4 Μαΐου, 2009
Γιατί έλπισα απ’ την αρχή, πως θα διαφέρω … Θα είμαι άνθρωπος με καρδιά κι πήγα προς τα κει να διδαχτώ τ’ αδίδακτα.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 19 Φεβρουαρίου, 2009
Σκέφτηκα να γράψω μια “ποίηση”, κάτι σαν ξένο! κάνοντας χρήση μιας θέρμης και ενός πράσινου βλαστού να αναζητήσω μερικές συνήθειες που βρίσκονται στην έννοια κάθε ζωής
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 30 Δεκεμβρίου, 2008
Στα μακρινά, σε μένα δέντρα στρέφω ένα βλέμμα κι από το βάδισμα, το σώμα έχει χαθεί.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 18 Δεκεμβρίου, 2008