Πάντα, στο τέλος ακούγονται τραγούδια… Ο,τι μένει είναι ιστορίες! Λόγιοι καθισμένοι σε τραπέζια, πίνοντας, μιλώντας και καπνίζοντας εικάζουν πεποιθήσεις και πλάθουν λόγια για τη μνήμη.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 1 Σεπτεμβρίου, 2019
… οι εικόνες της ημέρας, του πρώτου περίπατου, στολίζονται από τις σκούρες αποχρώσεις της πρότερης δροσιάς. – Μέσα τους, ακόμα βλέπεις κι αισθάνεσαι τον άσβεστο βόμβο της σιωπής!
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 18 Ιανουαρίου, 2019
Ο λόγος που γράφω, ποτέ δεν αλλάζει, ποτέ δεν άλλαξε. Ο,τι αλλάζει, είναι ο τόπος, το σημείο του κύκλου, το σύμπαν…
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 7 Ιανουαρίου, 2019
Παράλληλα στο γράψιμο, έρχεται η ελπίδα! Διαπιστώνεις, πως η ψυχή σου ακόμα, ανασαίνει!
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 23 Απριλίου, 2018
Μερικές φορές, αναρωτιέσαι για το κόσμο, κάποιες άλλες όχι! Μα, είναι το μόνο πράγμα που μπορείς αισθανθείς και να αγγίξεις, πέρα από σένα. Ένα αχανές, γεμάτο ομίχλη όραμα!
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 20 Απριλίου, 2016
Τα χρόνια προχωρούν, και τα λόγια μένουν πίσω. Όλα μένουν ίδια, για μια στιγμή του χρόνου·
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 9 Δεκεμβρίου, 2015
Συνήθως, όταν γράφεις σε παρασύρουνε τα λόγια! Ένας παράλογος χείμαρρος, μ’ αστέρια, τόπους και ταξίδια, γεμάτο με πειρατές και κουρασμένους ταξιδιώτες.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 16 Μαρτίου, 2015
Λένε… Πως πέρασαν, οι εποχές του φόβου! Οι μάγισσες, πως γέρασαν και πέθαναν στα φέρετρα τους…
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 22 Φεβρουαρίου, 2015
Σκέφτηκες ποτέ, ποια είναι τα σχήματα του κόσμου, τα νήματα π’ απλώνονται από τώρα ως το ποτέ και πάλι πίσω.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 12 Ιανουαρίου, 2015
Κι είναι ο λόγος, η αιτία, αυτό π’ αναζητάς λίγες στιγμές, το βράδυ. Παλιές αγάπες, όνειρα, στιγμές που νόμιζες πως θα ‘χες βρει εξήγηση
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 27 Σεπτεμβρίου, 2014