Τα σύννεφα μαζεύτηκαν και ‘κάναν ένα κύκλο, τραγούδησαν για μια φορά, την ομορφιά του ήλιου. Και διαλύθηκαν. Έγιναν δροσιά, έγιναν βροχή κι ομίχλη.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 9 Οκτωβρίου, 2021
Στην αρχή ήταν χαμόγελα και περιέργοι καινούριοι ήχοι, μυρωδιές κι αισθήσεις. Ήταν το φως, ήταν η νύχτα ήταν οι σκιές κι η μυρωδιά του πρωϊνού.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 3 Αυγούστου, 2021
Μέρες και μέρες έρχονται και ξετυλίγονται σα να το λευκό χαρτί άχρωμο, ασήμαντο, νεκρό κομμάτι μιας ζωής.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 13 Ιουλίου, 2021
Μια αίσθηση ηρεμία ήρθε, ο δροσέρος αέρας που ‘ρχεται πάντα να μου πει κάτι καινούριο.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 4 Ιουλίου, 2021
Συνήθιζα παλιά, να αναπολώ τη μέρα, να βλέπω το ξημέρωμα. Τη στιγμή, π’ ο ήλιος άγγιζε τα πρώτα δέντρα του ορίζοντα
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 21 Ιουνίου, 2021
Θυμάμαι ακόμα τον ήχο, εκείνων των καιρών θυμάμαι και την αίσθηση της κρύας ανάσας μες στο βράδυ. Πως η ψυχή μου πάγωσε, εμπρός στο ξεχασμένο κήπο.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 17 Ιουνίου, 2021
Στα μέρη των νεκρών περιπλανιέμαι, εκεί που που ναοί απομένουν γκρίζοι και το νερό τη μνημη παίρνει. Ποτίζει τα κλήματα του Άδη κι έτσι η ζωή και πάλι άνθίζει σαν ασφόδελος, από το θολό νερό.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos ,
Παντα ακούς εκείνο το τραγούδι, π’ ακούγονταν στο σιωπηλο ηλιοβασίλεμα όταν Θεός και προσευχή γινόντουσαν ένα με την ηρεμία του κουρασμένου ήλιου.
Μία λάμψη μέσα στη γη, μια θερμή φωτιά, αέναη με τη καρδιά της να βουϊζει διαρκώς, να τρέμει.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 7 Φεβρουαρίου, 2021
Άρχαιοι βασιλιάδες της γης, στολισμένοι σε λευκό και γκρίζο ορισμένοι να διασχίζουν το βασίλειο τους και να δίνουν νόημα στο κύκλο της ζωής και στο βουβό ρυθμό της αλλαγής.
Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 3 Δεκεμβρίου, 2020