Κι ήρθε η ώρα, άλλη μια φορά, να μιλήσω,
να γράψω ό,τι θέλω να μισήσω,
να βγάλω εκείνη την κραυγή που ακόμα φοβάμαι.
Μου λένε να αρκούμαι σ’ αυτό που είμαι, να διαλέξω να ξεχνάω, να κοιμάμαι χωρίς να θυμάμαι, να μη φοβάμαι να σε φέρνω στις σκέψεις μου τα βράδια.
Μα πόσες φορές κρύφτηκα;
Πόσες μέρες άφησα να χαθούν
για να μη χρειαστεί να νιώσω;
Και ποιος αποφάσισε
πως ο θυμός πρέπει να σωπαίνει;
Πως το χαμόγελο και η οργή
πρέπει να κατοικούν
πίσω από το ίδιο ανέκφραστο πρόσωπο;
Και τη δική σου ανυπαρξία...
Δεν είμαι ασφαλής μέσα σε κλειστά συναισθήματα.
Δεν δέχομαι το ψέμα του «δεν είναι προσωπικό».
Δεν είμαστε εχθροί.
Δεν είμαστε φίλοι.
Δεν είμαστε ξένοι.
Τι είμαστε;
Τι είσαι;
Δεν είναι απάντηση το κενό.
Δεν είναι απόδειξη το δάκρυ,
ούτε το χαμόγελο που φοριέται
για να κρύψει μια σιωπή.
Είναι ο φόβος πίσω απ’ όλα.
Κάτι που χάθηκε,
κάτι που αρνείσαι να αφήσεις,
μια αλήθεια που κανείς δεν θέλει να κρατήσει στα χέρια του.
Ποτέ δεν κατάλαβα.
Και δεν θα ονομάσω ποτέ
την απουσία αθωότητα.
Γιατί υπάρχει ακόμη μια πληγή,
μια οργή που δεν έμαθε να φωνάζει,
μια φωνή που περίμενε πολύ
για να μπορέσεις να την ακούσεις.
Κι αν σε πονέσει λίγο,
ίσως να μην είναι εκδίκηση.
μα μπορεί να είναι κι αυτό μια λύτρωση.
