Κι όταν ο χρόνος περνά,
ίσως περιμένεις να ξεχάσεις,
ίσως να ξεχαστείς,
ίσως, κάπως, να φύγεις και ν’ ανοιχτείς.

Δεν περιμένεις να γυρίσεις,
δε θες να νοσταλγήσεις.
Μονάχα μια ελευθερία, μια ανάσα καινούρια
να αισθανθείς.

Μα μην ξεχνάς, μην ξεχνάς·
όταν φοβάσαι, όταν παλεύεις να γλιτώσεις,
δεν σώζεσαι.
Κουβαλάς τον πόνο μαζί σου.

Μα μην ξεχνάς, μην ξεχνάς
πως τα μάτια που ξέρουν να ταξιδεύουν
είναι εκείνα που λένε την αλήθεια,
εκείνα που δεν φοβούνται να σταθούν.

Δεν φοβάμαι να σε δω, δεν ντρέπομαι να σε κοιτάξω.
Ήμουν πάντα εδώ, πάντα ταξιδεύω.
Δεν έτρεξα ποτέ να φύγω,
δεν έκανα ποτέ καταφύγιο το ψέμα, ούτε το δέχτηκα..

Έτσι ζω.
Έτσι ανασαίνω.

Στο κυνήγι ενός φαντάσματος,
μ’ ένα πλοίο με μαύρα πανιά,
μ’ ένα πλήρωμα από σκιές,
και μ’ εκείνο το χαμόγελο —
το παράξενα ήσυχο —
πως κάτι έρχεται...