Είναι βράδια που η σκέψη μου θυμίζει θάλασσα.
Μνήμες, εικόνες, συναισθήματα που φουσκώνουν, σπάνε
και αλλάζουν ξαφνικά πορεία.

Δύσκολο να φύγεις μακριά,
δύσκολο να γαληνέψεις.

Αρώματα φορτωμένα με νόημα,
κάποτε κοντινά,
τώρα ξένα.

Είναι λίγα βλέμματα που μ’ έχουν στοιχειώσει,
είναι μέρη που θέλω να κλειδώσω, να ξεχάσω.

Είναι συναισθήματα που έχασα, 
κι άλλα που θα χάσω,
μα δεν ήθελα να χάσω ένα...

Μα η ζωή είναι θάλασσα,
κι ο καθένας
ένα πλοίο με πανιά.

Ποτέ δεν ξέρεις.
Ποτέ δεν ξέρεις.