Είναι μέρες, που πιστεύω πως ελευθερώθηκα, πως μπορώ να αναπνέω.
Μέσα σε τόσα που θυμάμαι, μέσα σε τόσα που φαντάστηκα,
τόσα που ονειρεύτηκα και γέρασα ανάμεσα τους· πως βρήκα μέρος να ημερέψω!

Είναι μέρες, που αισθάνομαι νεκρός, πως η θάλασσα έπαψε να φέρνει αρώματα,
πως τα αστέρια της νύχτας αρνούνται πια να μ' οδηγήσουν
στους αλλιώτικους κόσμους που έφτιαχνα κάποτε.

Είναι μέρες, που στέκομαι σε μια παραλία κι αναπνέω αγχωμένος,
προσπαθώ να πάρω μέσα μου ό,τι αισθάνομαι πως έχω χάσει. Να κρατήσω
μια σταγόνα απ' τα συναισθήματα μιας ζωής, για να ερμηνεύω τα όνειρα μου.

Κι όμως ένα πράγμα δεν άλλαξε ποτέ. Είμαι αυτός που θέλω να πιστέψω.
Πως έχω ένα σκοπό, πως θα περπατώ ακούραστα μέχρι το τέλος,
πως οι καμπάνες του βυθισμένου ναού ακόμα θα ακούγονται
και θα ταράζουν την ερημιά των γλάρων. 

Κι έτσι κάθε μέρα έχει ένα νοημα!