Γιατί έλπισα απ’ την αρχή, πως θα διαφέρω …
Θα είμαι άνθρωπος με καρδιά κι πήγα προς τα κει
να διδαχτώ τ’ αδίδακτα.

Σκέφτηκα να γράψω μια “ποίηση”, κάτι σαν ξένο!
κάνοντας χρήση μιας θέρμης και ενός πράσινου βλαστού
να αναζητήσω μερικές συνήθειες
που βρίσκονται στην έννοια κάθε ζωής

Στα μακρινά, σε μένα δέντρα στρέφω ένα βλέμμα
κι από το βάδισμα, το σώμα έχει χαθεί.

Σαν ανάσταση, νιώθω την ανάγκη για περίπατο
βαδίζοντας μέσα σε ένα περίεργο πλακόστρωτο!

Η λάμπα αναμμένη για τη νύχτα, ιδρωμένη απ’ ανάσες και φωνές όλη την ώρα. Το φως αχνό και σαν χρωματιστό, γύρω της ξεφεύγει, αφήνοντας κάτω μια σκιά. Το πρόσωπο μου, βαρετό, γερμένο στο τραπέζι, σε μιαν άκρη κοιμισμένο με το χέρι μαξιλάρι. Η ματιά σπινθηροβόλα, τα βλέφαρα κλειστά. Ούτε άχνα δεν ξεφεύγει, μόνο ένα ψυγείο…

Οι σκέψεις αναζητούν απόγευμα και μιας νύχτας το μεθύσι, όχι από ποτά κι αισθήσεις, όμορφες. Σ’ ένα κύπελλο μόνο, να αρμενίσω! Να ‘χει τ’ άστρα θέλω, να χει ουρανό, την ώρα που,η μέρα χαράζει με τη πρώτη της φωνή. Να ‘ναι άδεια η σκηνή, να φαίνονται τα δέντρα, να δω τον ήλιο με τσίμπλες κοιμισμένο….

Παραμένω και κοιτάζω, το δάσος το νεκρό και απρόσμενα μοιράζω στη σελήνη τον αγρό. Στην ευθύβολη στιγμή αναδεύονται ψυχές και στην μοίρα την τρελή μου, μπλέκονται φωνές. Μόνο λόγους, μόνο, βγάζω και στέκομαι δειλός μα τον ηρωισμό του χρόνου, ποιος τον ξέρει; Ποιος; Κι όλο κάθομαι μονάχος και προσμένω αγκαλιές τι μου έμελλες η μοίρα!…

Δε θα μπορούσα να πιστέψω
πως ο κόσμος τέλειωσε,
και σε μια στιγμή φευγάτος φάνηκε
στη δύση, στα δάση των αρχαίων οραματισμών
που σα μια αύρα αιώνιας στιγμής
στοιχειώνει τις παλιές δρυάδες.