Συχνά, τριγυρίζω στο μπαλκόνι και παίζω με τη μια γλυκιά χνουδωτή ψυχούλα, τη σκυλίτσα μου τη Μάγια. Η Μάγια είναι μία ασυνήθιστη περίπτωση για σκύλος!

Παράλληλα στο γράψιμο, έρχεται η ελπίδα! Διαπιστώνεις, πως η ψυχή σου ακόμα, ανασαίνει!

Αναρωτιέμαι πως περνάει ο χρόνος τελικά… Πόσα άλλαξαν! Θα έλεγε κανείς ότι έχω καταγράψει όλη την ενήλικη μου ζωή σε μερικές λίγο-διαβασμένες δημοσιεύσεις.

Μερικές φορές, αναρωτιέσαι για το κόσμο, κάποιες άλλες όχι! Μα, είναι το μόνο πράγμα που μπορείς αισθανθείς και να αγγίξεις, πέρα από σένα. Ένα αχανές, γεμάτο ομίχλη όραμα!

Τα χρόνια προχωρούν, και τα λόγια μένουν πίσω. Όλα μένουν ίδια, για μια στιγμή του χρόνου·

Ο λόγος ύπαρξης ενός ανθρώπου, είναι θέμα οπτικής γωνίας του καθενός. Και φυσικά, μίας εν γένει αντίδρασης, στην επικρατούσα βάση της πραγματικότητας μας.

Τα πάντα αλλάζουν μαζί μας! Ο τρόπος που σκεφτόμαστε καθορίζει, τον τρόπο που βλέπουμε το κόσμο! Και περιμένεις, ότι μια τόσο ακριβή κουβέντα, θα παραμείνει σαν απόφθεγμα.

Συνήθως, όταν γράφεις σε παρασύρουνε τα λόγια! Ένας παράλογος χείμαρρος, μ’ αστέρια, τόπους και ταξίδια, γεμάτο με πειρατές και κουρασμένους ταξιδιώτες.

Λένε… Πως πέρασαν, οι εποχές του φόβου! Οι μάγισσες, πως γέρασαν και πέθαναν στα φέρετρα τους…

Σκέφτηκες ποτέ, ποια είναι τα σχήματα του κόσμου, τα νήματα π’ απλώνονται από τώρα ως το ποτέ και πάλι πίσω.