Πόνεσα αρκετά, πιστεύω, πίστεψα αρκετά
πως μια μέρα θα σε αγγίξω σαν γνώριμο αεράκι,
πως θα βρω έναν τρόπο για να χαμογελάσεις.

Θυμάμαι την πρώτη μου δικαιολογία·
πως θα σε ξαναδώ, σκέφτηκα,
κι έτσι κράτησα κάτι άδειο
που έμοιαζε με ελπίδα.

Είναι μέρες που χαμογελάω έτσι, άσχετα, χωρίς λόγο.
Κι άλλες που θυμάμαι διάφορα και κλαίω, φθονώ, θλίβομαι.

Κάθε καλοκαίρι πιστεύω πως ο ήλιος θα με κάψει,
μα κάθε φορά νιώθω τον χειμώνα να περνά νωρίς απ’ τα χέρια μου·
νιώθω πως άργησα, πως κάτι είχε φύγει ήδη, ίσως κάτι ξέχασα.

Κάποτε δεν ήξερα πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η αδιαφορία,
πως μια λέξη μπορεί να σε σωπάσει πιο βαθιά κι από χειμώνα.

Δεν έφυγαν όλοι μαζί·
ένας ένας χάθηκαν, σαν φώτα πίσω από την ομίχλη.

Δεν τόλμησα ποτέ να πω πως πόνεσα, μόνο που δεν με ένιωσες,
δεν αφουγκράστηκες τα λόγια μου, δεν στάθηκες λίγο στη σιωπή τους.

Ήταν βραδιές που ξάπλωνα σ’ εκείνο το ντιβάνι στην αυλή,
περίμενα να ακούσω βήματα, κάποιο σινιάλο, ένα τρίξιμο κλαδιού.
Περνούσε η ώρα κι αποκοιμιόμουν,
ονειρευόμουν πως έρχεσαι.
Ονειρευόμουν πως δεν είχες φύγει μακριά…

Το πρώτο πράγμα που θυμάμαι κάθε πρωί είναι η δύση·
τα παιδικά μου καλοκαίρια, μια αυλή,
κι εγώ να φτιάχνω κόσμους
τότε που όλα ήξεραν ακόμη να είναι καινούρια.

Πέρασε καιρός από τότε που ξεκίνησα για τούτο το ταξίδι·
άλλαξα θάλασσες, νησιά, γοργόνες και γνώριμες φουρτούνες.
Άλλαξα μέχρι κι αστέρια, μπας και χαθώ απ’ τους Κύκλωπες,
μήπως δεν ερωτευτώ ξανά την Κίρκη.