avatar

Konstantinos

Γεια σου, με λένε Κωνσταντίνο.

Καλωσήρθες στο προσωπικό μου blog. Δε ξέρω τι σε έφερε εδώ, λογικά κάποιο λάθος click. Ωστόσο, τίποτα δεν είναι απόλυτα τυχαίο, ίσως να μοιραζόμαστε κάποιες σκέψεις.

Καλή ανάγνωση.

Κοιτώντας το άπειρο

Τις στιγμές, που το βλέμμα παραμένει ίδιο, σε ένα ατέλειωτο κενό. Είναι εκείνες οι φορές, που ο χρόνος σταματάει

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 8 Σεπτεμβρίου, 2013

Οι αναζητητές των χαμένων ονείρων!

Είναι οι ελπίδες των καταραμένων … -Μαύρες, χρωματισμένες με το γκρίζο σαν την ξεχασμένη τους αρχαία γη

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 23 Νοεμβρίου, 2010

Ο κύκλος μιας ανάσας

Όταν πέφτουν οι σκιές, και πλησιάζει βράδυ: Σαν κάτι να θυμάμαι…

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 27 Μαΐου, 2010

Ένα ξύπνημα

Τα ασημένια δάκτυλα του ήλιου άγγιξαν το δρόμο!
Και πήραν τα εναπομείναντα νερά κάποιου ψιλόβροχου,

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 23 Νοεμβρίου, 2009

Μνημόνευμα

Είναι απόηχος, όσων ελπίζω πως δεν έζησα!
ένα ζήτημα τιμής, που μένει δίχως τέλος …

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 27 Μαΐου, 2009

Μια βροχή…

Ήταν μία σκέψη, που ήρθε πίσω! Ένα όνειρο
για να συνεχιστεί …

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 24 Μαΐου, 2009

Αλληγορικό τοπίο

Με το μεγάλωμα ενός δέντρου σημάδεψα, εκείνη τη στιγμή!
-Για να θυμάμαι-

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 4 Μαΐου, 2009

συναίσθημα: αποξένωσης

Γιατί έλπισα απ’ την αρχή, πως θα διαφέρω …
Θα είμαι άνθρωπος με καρδιά κι πήγα προς τα κει
να διδαχτώ τ’ αδίδακτα.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 19 Φεβρουαρίου, 2009

Ενύπαρξη

Σκέφτηκα να γράψω μια “ποίηση”, κάτι σαν ξένο!
κάνοντας χρήση μιας θέρμης και ενός πράσινου βλαστού
να αναζητήσω μερικές συνήθειες
που βρίσκονται στην έννοια κάθε ζωής

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 30 Δεκεμβρίου, 2008

Γκρίζο μονοπάτι!

Στα μακρινά, σε μένα δέντρα στρέφω ένα βλέμμα
κι από το βάδισμα, το σώμα έχει χαθεί.

Δημοσιεύτηκε από Konstantinos , 18 Δεκεμβρίου, 2008

προηγούμενη σελίδα επόμενη σελίδα